Finem Heracleotes Dionysius exemplis hoc

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Nos paucis ad haec additis finem faciamus aliquando; Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt.

Facit enim ille duo seiuncta ultima bonorum, quae ut essent vera, coniungi debuerunt; Sed emolumenta communia esse dicuntur, recte autem facta et peccata non habentur communia. Sed in rebus apertissimis nimium longi sumus. Quid ergo attinet gloriose loqui, nisi constanter loquare?

Habes, inquam, Cato, formam eorum, de quibus loquor, philosophorum. Quid enim est a Chrysippo praetermissum in Stoicis? Nobis Heracleotes ille Dionysius flagitiose descivisse videtur a Stoicis propter oculorum dolorem. Praeclare enim Plato: Beatum, cui etiam in senectute contigerit, ut sapientiam verasque opiniones assequi possit. Nihil opus est exemplis hoc facere longius. At ille non pertimuit saneque fidenter: Istis quidem ipsis verbis, inquit; Tu quidem reddes; Itaque si aut requietem natura non quaereret aut eam posset alia quadam ratione consequi.

Quid affers, cur Thorius, cur Caius Postumius, cur omnium horum magister, Orata, non iucundissime vixerit? Duo Reges: constructio interrete. Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici. Quae est igitur causa istarum angustiarum? Eadem fortitudinis ratio reperietur. An vero displicuit ea, quae tributa est animi virtutibus tanta praestantia? Quod autem satis est, eo quicquid accessit, nimium est; Scaevola tribunus plebis ferret ad plebem vellentne de ea re quaeri.